امام مهدی

علي بن عقبه از پدرش نقل کرده است که حضرت قائم بعد از ظهور به عدالت حکم مي‌راند و در دوران وي جور و ستم از بين مي‌رود، راه‌ها امن مي‌شوند، زمين برکاتش را بيرون مي‌ريزد، هر حقي به صاحبش باز مي‌گردد، اهل همه اديان، مسلمان مي‌شوند (و يا از آن پشتيباني مي‌کنند). آيا نشنيده‌اي که خداوند سبحان مي‌فرمايد: و لَهُ اَسلَمَ مَن في السمواتِ والارض طَوعاً و کَرهاً و اليهِ يُرجَعُون.(1)

«هر کس در آسمان و زمين است خواه و ناخواه مطيع فرمان خداست و همه به سوي او باز خواهند گشت.»

المُنتَظِرَ لِاَمرِنا کَا المُتَشَحّطِ بِدَمِهِ في سَبيلِ‌الله.(2)

منتظر امر (و فرج) ما همانند کسي است که در راه خدا در خون خود غلتيده است.

حضرت علي عليه السلام

 1- آل عمران، آيه 83 .

پروردگارا ...

پروردگارا حاجات مرا به خانه باور نزديك كن

خدايا نگزار كه ناكام ديدار محبوبم گردم

خدايا...

      نجوايي با امام زمان (عج)

يك روز پنجره‌اي رو به جهان گشوده خواهد شد كه زيباترين گل دنيا را به چشم‌هاي مشتاق مردمان، پيوند خواهد زد.

يك روز خورشيد به جاي آسمان از زمين طلوع خواهد كرد.                  

اي گُل غايب! هيچ دلي نيست كه نام مبارك تو را همچون گنجينه‌اي گرانبها، در خود، جاي نداده باشد.

هر درختي وقتي با نسيم زمزمه مي‌كند دعاي عهد را مي‌خواند.

آقا جان سالها ازآن موقع که توفيق زيارتتان نصيبم شد مي گذرد , دلم برايتان تنگ شده است و بعضي وقتها آرزوي ديدنتان را مي کنم . اما به خود مي گويم ديدن صورت مبارک حضرت بادل پر از رذيله چه فايده دارد . ديدن و نشناختن چه فايده دارد .بايد خودت را درست کني که اگر حضرت زيارتش را نصيبت کرد بتواني باايشان حرف بزني و احساست را بيان کني و از خودت خجالت نکشي و شرمنده نباشي .

پدرجان : ولي بااين حالي که پاک نيستم , گناهکار هستم اما دل به شما دارم , دوستتان دارم , قربانتان شوم , آقا جان صدايتان مي زنم فرمودند: خداي تعالي شما رابراي ما پناهگاه قرار داده من هم به شما پناهنده ام با اينکه فرزند بدي براي شما بوده ام – آقا جان – آن طوري که شما خواستيد نبودم اما پشيمانم و دراين شب وروز نيمه شعبان است و روز ولادت شما , از شما تقاضا دارم مرا ببخشيد و دوباره مورد لطف و عنايت خاصه خود قرا ردهيد . دستم را بگيريد و قلبم را شفا دهيد .

ی) هديه دادن به فرزند در مناسبت‌هاي مربوط به حضرت؛
اگر قرار است چيزي براي فرزند تهيه گردد، يا مسافرتي كه مي‌پسندد يا غذايي كه او دوست دارد برايش فراهم شود، بهتر است در زمان‌هايي انجام گيرد كه منتسب به حضرت است.

به خاورستان تابناك فروغ ازلی هدایت چشم می دوزیم، و به آهنگ فرارسیدن طلایع روزهای نورانی، خویشتن را سرشار می سازیم ...

از سر امواج اثیری سپیده دمان می گذریم، و جان خود را با لمعات آن خورشید روشنایی‌ها و تابش‌ها، روشن می داریم ...

دل را از پرتو تَوَلای آن مهر درخشان می افروزیم، و دست طلب به سوی آفاق هستی‌ها دراز می كنیم، و آنجا جان‌ها را می طلبیم ...

از مغاك ‌های تاریك می‌هراسیم، و از وادی‌های ظلمت می گریزیم، و دل به طلب نور می سپاریم ...

درخشش‌های فجر امید را مشعل راه می كنیم، و به آفاق نور بار مطلع انوار، خیره می شویم ...

... و بدینگونه می رویم تا گامی در راه خورشید شناسان خورشید طلب بنهیم، و تا خاك راه خورشید طلبان خورشید شناس را توتیای چشم كنیم ...

گل همیشه بهارم، خدا کند که بیایی

برای دانلود دکلمه ی محزونِ مناجات با امام زمان(عج) اینجا کیلک کنید(برای دانلود روی کلمه ی اینجا، کلیک راست کرده،گزینه save target as را کلیک کنید)

و یا بر روی عکس زیر کلیک کنید.

یک روز که با آمدنت،زمین را گلباران کردی

می دانستی دلم لرزید،شوق دیدارت در آنها شبها

خواب را از چشمان ترم دزدید

افسانه ای شد دیدارت

کاش افسانه واقعیت می شد

دل تنگ شده .....

کاش زمان رسیدن می رسید...........

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

انتظار ماندن در آرزوی وصال است.انتظار پر کشیدن به سوی میعاد است که در آنجا به روی از راه رسیدگان در می گشایند.انتظار لحظه ناب تطهیر است.مهلتی برای عشق ورزیدن و خلوص است که گاه تلخ مینماید در تحمل فراق و گاه شیرین است به سودای لقاء.انتظار داغی است که بر سینه عشاق میزنند تا آن هنگام که سفیران دوست می آیند و شایستگان دیدار را با خود می برند.

آنان که این داغ بر سینه ندارند بمانند و نیایند.انتظار گاهی زود به پایان می رسد و تنها در آمدنی و رفتنی خلاصه می گردد و گاه طولانی است؛در حکم کوره ای گداخته که جانها را به آبدیدگی آهن تفتیده بدل می سازد.اما انتظار طولانی هم سرانجام روزی به پایان می رسد اگر واقعا منتظر باشیم......
 

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

چه زیان که این گدا هم برسد به آرزویی

انتظار ماندن در آرزوی وصال است.انتظار پر کشیدن به سوی میعاد است که در آنجا به روی از راه رسیدگان در می گشایند.انتظار لحظه ناب تطهیر است.مهلتی برای عشق ورزیدن و خلوص است که گاه تلخ مینماید در تحمل فراق و گاه شیرین است به سودای لقاء.انتظار داغی است که بر سینه عشاق میزنند تا آن هنگام که سفیران دوست می آیند و شایستگان دیدار را با خود می برند.

آنان که این داغ بر سینه ندارند بمانند و نیایند.انتظار گاهی زود به پایان می رسد و تنها در آمدنی و رفتنی خلاصه می گردد و گاه طولانی است؛در حکم کوره ای گداخته که جانها را به آبدیدگی آهن تفتیده بدل می سازد.اما انتظار طولانی هم سرانجام روزی به پایان می رسد اگر واقعا منتظر باشیم......

تقدیم به حضور آقامون امام زمان (عج)

اگر سفر بروی بی خبر!زبانم لال!؟

بماند آه!دلم پشت در! زبانم لال!؟

هزار سال گذشت از قرار دیدنمان

تو رفته ای که نیایی مگر! زبانم لال!؟

هنوز مانده بفهمم، که تو شاعرم کردی!

نگفتم از تو از این بیشتر!؟ زبانم لال!؟

مگر نه اینکه تو خورشید آسمان منی؟

چگونه بی تو شبم شد سحر!؟ زبانم لال!؟

بگو که دل بکنم از تمام آدمها

نگو فقط ز تو، تو یک نفر، زبانم لال!؟

زده است چوب حراج این غزل به احساسم

تو را اگر که نبینم!؟ اگر!؟ زبانم لال!؟

انتظار چیست؟

خيلی دوستت دارم

شخصی(که ظاهرا از شیعیان حضرت بود) به امام رضا عرض کرد: یابن رسول الله برای من دعا کنید.
حضرت فرمودند: آیا فکر میکنی که ما شما را دعا نمیکنیم؟
حضرت صاحب نیز همیشه دعا گوی ما هستند و به طریق اولی به یاد ما نیز هستند همانطور که فرمودند: ما شما را فراموش نمیکنیم

عرض من اینجاست خداییش تا به حال از ته دل برای امام زمانتان دعا کرده اید؟
هل جزاء الاحسان الا الاحسان؟

آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟
آیا این آیه از قرآن کافی نیست تا به خود آییم؟
یا علی
التماس دعای فرج آخرین مسافر

داستان تولد حضرت مهدی (عج) نظیر سایر امور و مسایل آن حضرت، خالی از معجزه نیست.

با نگاهی گذرا، تصویری از میلاد مسعود آن حضرت به نمایش گذاشته می شود که از حدیثی ویژه از حضرت حکیمه خاتون، دختر امام جواد (ع) برگرفته شده است:

امام مهدی (ع) در شب جمعه، 15 شعبان 255 هجری لحظاتی چند قبل از طلوع فجر متولد شدند. مکان تولد ایشان در سامرّاء و در منزل امام حسن عسکری (ع) می باشد.

در حالی که آثار بارداری در نرجس همسر محترمۀ امام حسن عسکری (ع) دیده نمی شد، امام حسن عسکری (ع) فرمودند:

«مولود مسعود، امشب قدم به این جهان خواهد نهاد.»

عمّۀ امام، حکیمه خاتون که در آن جا حضور داشتند، به سخنان آن حضرت گوش فرا دادند و تسلیم این گفتار شدند و دانستند که این امر معجزه است و شاید حکمت در این باشد، زیرا که مزدوران اطلاعاتی حکومت عباسی به شدت در جستجوی هر زن حامله و هر نوزادی بودند. بدیهی است که چنان که از این امر آگاهی پیدا می نمودند، اقدام به قتل نرجس یا قتل نوزاد شیر خو اره ی او می کردند.

«اما خداوند نمی پذیرد جز این که نور خود را به کمال و تمام برساند گر چه کافران نخواهند و اکراه داشته باشند.»( سوره توبه آیه ۳۲)

در لحظاتی قبل از طلوع فجر اتفاقاتی افتاد که به گفتۀ حکیمه خاتون:«چیزی متوجه نشدم، مگر هنگامی که نوزاد با هفت موضع سجود در حالت سجده بر روی زمین اتاق قرار داشت.» امام حسن عسکری (ع) نوزاد را گرفتند و زبان خود را در کام او قرار دادند و دستشان را بر چشم و اعضا و جوارح نوزاد کشیدند. پس آن حضرت به فرزند خود فرمودند: پسرم سخن بگو!

نوزاد شروع به سخن گفتن نمود:

«اشهد ان لا اله الّا الله ، وحده لا شریک له و اشهد أنّ محمداً رسول الله»

سپس نام تمام ائمه را بر زبان آورد و بر آنان یکی پس از دیگری درود فرستاد تا اینکه نام پدر خود را بر زبان آورد و سپس ساکت شد. (قمی، عباس، منتهی الامال، ج2، ص 755-753)

حضرت حکیمه خاتون می گوید: تنها یک روز پس از تولد بر امام عسکری (ع) وارد شدم. نوزاد را نزد او نیافتم. به او عرض کردم: کجاست سرور و آقای من؟

امام (ع) فرمودند:«او را به خداوند سپردیم. همان سان که مادر موسی (ع)، موسی را به خدایش سپرد، ما نیز او را به خدا تسلیم نمودیم.»

پس از یک هفته و به قولی چهل روز مولود مسعود تازه به دنیا آمده، صحیح و سالم به خانۀ خود بازگشت. پس از یک غیبت بسیار کوتاه، برای بار دوم پدرش او را فراخواند و همان اعمال گذشته را در مورد او انجام داد و سپس به وی فرمود: سخن بگو!

نوزاد برای بار دوم همان سخنان قبلی را تکرار فرمود و این آیه را نیز به سخنان خود افزود:« اردۀ ما بر این قرار گرفته است که به مستضعفین نعمت بخشیم و آنها را پیشوایان و وارثین روی زمین قرار دهیم. حکومتشان را پا برجا سازیم و به فرعون و هامان و لشکریان آنها، آنچه را بیم داشتند از این گروه نشان دهیم.»(سوره قصص، آیات 5و6)

مولود مسعود با سرعت شگفت انگیزی رشد و نمو کرد و این امر باعث گردید تا همه شگفت زده شوند.

در ساعات نخستین تنها سه تن از تولد حضرتش با خبر می شوند که عبارت بودند از: امام حسن عسکری (ع)، نرجس خاتون علیها السلام و حکیمه خاتون. سپس این خبر از حد تجاوز نمود و به گوش برخی از شیعیان مخلص و به مناطق درو دست، دورتر از شهر سامرّا ، یعنی شهر قم رسید .

درست است که میلاد آن حضرت امری بسیار پنهان و سری بوده است؛ اما این امر به همان حالت باقی نماند و در تمام کشور هایی که شیعیان در آن سکونت داشتند منتشر گردید و این چیزی بود که خلیفه عباسی را واداشت تا پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) در جستجوی حضرت مهدی (عج) برآید.

امام حسن عسکری(ع) در سال 260 هجری، شهید شدند. بر این اساس، منصب امامت به فرزندش حضرت مهدی (عج) که در آن هنگام پنجاه سال سن داشتند، انتقال یافت.

آن حضرت زمام امور منصب جدید خود را پس از کنار گذاشتن عمویشان جعفر که سعی داشت بر بدن امام حسن عسکری(ع) نماز بگذارد، به دست گرفتند و نماز را بر بدن پدر خویش اقامه نمودند. چرا که :

ألامام لا یصلّی علیه الّا الامام، بر امام جز امام نماز نمی گذارد.

بنابراین مسئله تنها اقامه نماز نبود بلکه نماز بود و سپس امامت.

این خبر و خبر های دیگر به گوش مأمور های حکومتی وقت رسید و مأموران امنیتی گروهی مسلح از مأموران خود را برای دستگیری حضرت مهدی (عج) فرستادند؛ اما بی فایده بود؛ چرا که تمام ترفند های دشمن در جهت بازداشت آن حضرت نقش بر باد شده بود و در حال هجوم مأموران دولتی به منزل امام حسن عسکری(ع)، حضرت مهدی (عج) وارد سردابی شده و از انظار غایب شدند.

حضرت هنگام غیبت از انظار مردم در سرداب معروف به سرداب غیبت پنج سال سن داشته اند.

شیعیان قم، نمایندگانی را به طور پنهانی به شهر سامرّا گسیل داشتند و این هیأت نمایندگی با حضرت مهدی (عج) اندکی قبل از اینکه به پس پرده برود، ملاقات کرد. پس از آن، ارتباط شیعیان با امام (ع) برای مدتی قطع شد؛ اما طولی نکشید که این ارتباط برای بار دیگر از طریق سفیر اول حضرت، «عثمان بن سعید» برقرار شد. لکن این بار ملاقات و ارتباط در بغداد صورت گرفت، نه در سامرّاء. این ارتباط ها به طور مستقیم صورت نمی گرفت، بلکه توسط شخصی معین صورت می گرفت و هنگامی که این شخص وفات می یافت، شخص دیگری جانشین او وی می شد. این افراد به نام «نایب خاص امام» معروف بودند.

تداوم این گونه تماس ها تا سال 329 هجری یا 74 سال پس از تولد حضرت مهدی (عج) استمرار یافت. این غیبت، صغری نام گرفت و حضرتش از انظار پنهان بود. نوّاب و نمایندگان آن حضرت در این مدت، چهار نفر به ترتیب زیر بودند:

عثمان بن سعید، محمد بن عثمان ، حسین بن روح ، علی بن محمد سمری.

پس از رحلت نماینده چهارم امام (ع) در سال 329 هجری، زمان «غیبت کبری» آغاز شد.

این آغاز دوران طولانی پنهان شدن آن خورشید درخشان بود که تاکنون، 1097 سال به طول انجامید. و هیچ کس نمی داند که تا چه زمانی ادامه خواهد یافت.